My Road Through India

The Long Way Round

2006-05-17T20:06:00.000+05:30

THE LONG WAY ROUND...

Dear friends,
It has been a long time since the last newsletter. And... It has been a long way round!
As a perfect addiction to my 6000 km cycle tour, I spent 1 month in Varanasi again in march, before going back to the gray and rainy Holland... To fall in a black gap of Nothing. Suddenly my cycle stood all day long in the garage, suddenly daily life accelerated into the normal ‘Western’ speed and suddenly there were again my family, friends and all the people who wanted to hear my stories. As if there had happened nothing.
The good news I can tell you are the following:

I just got a wonderful letter from the chairman of Ashray Trust, the organisation which manages the Nagwa Social Centre in Varanasi, India. It is specially written to all the sponsors who so generously donated on behalf of the Ashray Trust. Please read it! (See the 'Background' section)
For the interested people: in september I will start with International Development Studies @ Wageningen University.
The website http://www.christopherbaan.nl is just totally upgraded again, with a selection of photos, articles and more!
In the summertime, there will be a series of lectures & exhibitions about My Road Through India, throughout The Netherlands. More info will be published on the website soon.

With kind regards, Christopher Baan

At home in a million different places

2006-03-20T10:29:00.000+05:30

Incredible.Colourful. Loud. Fantastic. Exuberant. Dusty. Hot. Polluted. Frustrating. Dirty. Awful. Diverse. Lovely. Hopeless. Intruiging. Poor. Extreme. Shocking. Lovely. Intense. Addicting.

Each time I try to fetch the spirit of this incredible country in one word, I end up in a list of a hundreds of words, not being able to describe it the way you experience it.
Exactly as the Lonely Planet mentions: it isn't a land you merely 'see' - it's an experience, it's a question of plunging into it and get totally shaken, brainwashed... It's hard to get out of it exactly as you entered it. By experiencing the continent which is India, you get a kind of 'new identity', a new thing you will carry with you your whole life.

After having roamed about for 5 months now through India, I begin to understand the word 'world citizen'. A term which was already used in ancient Greece as 'kosmou polites': a form of citizen which dwells in two communities at the same time. The one of his birth, of his home, and in the community of human argument and aspiration. A form of citizin which feels the same connection with people on the other side of the world, as with his neighbour.
I suddenly realized this when people begun to ask me: 'Are you a foreigner? You look like an Indian!' Since then I haven't understand the word 'foreigner' anymore.

Well, now the complete story:
After being disappointed that the colour of Jaipur's 'pink city' is everything but pink (more a kind of red-brown), I left my temporary cycling mates Marijn and Magdalena, to meet them again in a beautiful national park near Agra. It was a small bird paradise with rare birds like Siberian crane and black Ibis and a lot more. Then it was time to leave for the ultratouristic hotspot of the Taj Mahal, India's tourist de facto emblem. And I kept cycling, and cycling. Now that the landscape wasn't as inspiring as before, I had the time and energy to make my final race to Varanasi (Benares), to arrive here at the 6th. of March.

The welcome at the Social Centre was warm, it was like getting a 'Back Home' experience.
Just when I was two days in Varanasi, as we were sitting in the cinema, watching a Bollywood blockbuster, we heard the terrible news about the bomb blastings in Varanasi. At least 2 explosions in the city, one of them just 500 m from our guest house... The days after there was a strange kind of atmosphere in the city, as if everybody had left his shop and had gone home, in respect for the dead ones. It was wonderful to see how peaceful and tolerant the people of Varanasi are - Muslims who live next to Hindus and Christians, and even minorities which are given a place in this congested city.

But only interesting stories and semi-intellectual talk isn't enough for this message. It's time to talk about money! :-) First I would like to thank all of you who have donated a royal amount of money to Klein Verzet Foundation, on the account of the Ashray Social Centre in Nagwa, Varanasi. In total, there has been collected EUR 4384,90 corresponding with Rs. 231.961,- thanks to an enormous contribution of Klein Verzet Foundation. Of this, EUR 1918,30 have been fixed donations, for the rest I've been sponsored per kilometer.
As following, for the interested souls, I will give you an indication of what the money has gone to: (in Euros)

7,- chalks (gift from Holland)
25,- transaction costs
60,- DVD player (for health education and entertainent)
665,- 1st. computer (Compaq Presario) + UPS
38,- software package
64,80 internet connection
1421,- 3 computers (HCL Pentium 4, 2.66 GHz) + UPS
2104,10 planned for salary of night classes (in future) & running costs of the Centre
______________________________________________________
4384,90 TOTAL

In the time I've spent in Varanasi now, the computers have been bought, an internet connection installed and most of the ca. 12 staff members got computer lessons, varying from the first contact with a computer, to more advance working with designing and administration tools. Also for the staff members which still don't speak a word of English, the computer (with Hindi typing support) will give them an opportunity to learn English faster. Then, after a while, the computer lessons for the children in Nagwa will start. A dream of Frans Baartmans, the founder of this Centre, is about to become truth...
Now, India has just recovered from its colour festival, Holi, where people on the streets throw coloured powder on each other, when huge bonfires are being build on the street and when everything is allowed. An experience on itself!
Spending the rest of time I've left here in Varanasi, I will arrive back in Holland on the 10th. of April. Hope to see you all again soon!

Lots of greetings,

Christopher Baan

----------------------------------
distance: 6130 km
Total time: 3 months, 2 weeks
Route: Varanasi - Bodhgaya - Shantiniketan - Bubaneshwar - Baleshwar - Visakhapatnam - Vijayawada - Hyderabad - Panaji (Goa) - Mumbai - Ahmedabad - Udaipur - Jodhpur - Jaipur - Agra - Varanasi.

The joy of a surprising and incredible India

2006-02-23T12:43:00.000+05:30

Dear friends

Exactly on the moment you think you've learnt enough about a country, its culture and inhabitants, you get concious about your own disknowledge, and you see that every day in this incredible land can bring you new surprises. What am I talking about?

*GAZING at the diverse architecure of Ahmedabad - from old-style mosques to Le Corbusier concrete;
*WONDERING that the shameless getting stare at, is just a sign of interest and nothing bad;
*CYCLING through a 35 deg. sun, while heavy, claxonizing trucks dump their black smoke right in your face;
*LOSING your breath in a rough, desert-like area with awsome views on the valley before you;
*FEELING the wind in your hairs while making speed on a steep gravelroad;
*PULLING at the breaks in full speed, because of a lazy cow on the road;
*EATING truly German chocolate balls and Israeli hummus with pita, with a view on Udaipur's romantic Lake Palace;
*HAVING a tea with Udaipur's richest man;
*GETTING a surprising welcome by two Dutch friends in Jodhpur (Marijn and Magdalena), and getting even more surprised when meeting a couple of Dutch cyclists in the same hotel, which have been travelling all the way from Holland;
*ROAMING around in the chaos and charm of Jodhpur's narrow bazaars and flying kite on the roof with locals;
*LOOKING out from the impressive fort in Jodhpur to an ocean of blue painted houses;
*GETTING totally flabbergasted when Marijn and Magdalena (also from Holland) plan to buy a truly Indian Hero bike and join me on a crazy trip through the desert;
*LOSING your breath while camping in the open air, complete with candles, instant food and the usual curious locals;
*GETTING a massive shout and laugh by schoolchildren, meant as a welcome in the village;
*PUSHING my lovely little Koga Miyata forward in a stony desert, surrounded by impressive mountain peaks;
*SOFT-SHAKING on a hyper touristic camel safari in Pushkar;
*WAVING a serial 'namaste' to all passing truck drivers on a 6 lane expressway;
*ENJOYING the experience of a Bollywood blockbuster in India's best cinema (Raj Mandir in Jaipur), complete with audience interaction;
*CONCLUDING that this hotchy-potchy level of amateur-English will not get too many understanding followers... :-)

To keep it short: no day will pass without a unique experience in this marvellous country. Having passed over 5000 km, my plan is to continue from Jaipur to Agra and finish in Varanasi, around the 7th. of March. The total expected distance will be around 6000 km.

Lots of greetings so far

Christopher Baan

From paradise to hell into paradise again...

2006-01-29T19:36:00.000+05:30

From paradise to hell into paradise again...

Route: Goa - Mumbai - Ahmedabad
Kilometers covered till now: 4130
Kilometers left: approx. 1000-1500
States covered:13
Time elapsed:
approx. 10 weeks
Time left: approx. 4-6 weeks

Dear friends!

The Incredible Journey Of A Little Boy From Holland has passed its biggest part. The end seems to come closer and closer, although experiences still blossom and everyday seems to be a unique one. The time covered till now, has made place for a panorama of different experiences, whether I had to enjoy or endure it.

Let's begin with Goa, beginning of January, which was a relaxing experience (although it's a place with almost more tourists than locals...). And believe it, Goa isn't just about chilling on the beach under palm trees. At least not for me. I've enjoyed this beautiful piece of land, especcially by bicycle, through green tropical forests, centuries-old cathedrals and ruined cities, abandoned forts standing on steep cliffs, and much more. The last day I had the luck to meet another Koga-Miyata World Traveller, including the very owner of this vehicycle! We had some nice talks and he told me about all the hotspots on the road to Mumbai, a stunning hilly landscape, sometimes without any form of civilisation.
Thus I begun on a challenging route of about 750 km to Mumbai. It had been my choice to take only small, rural roads through the hills, which seemed to be a hard work under a 35 degrees sun, with steep paths, sometimes only existing of big rocks. But the landscape was stunning, and all kinds of colourful birds and butterflies accompanied me on my trip. I had the luck to come everyday in a small village/ town where there often was a hotel, although it was sometimes something I'd rather give to the animals (very basic, and dirty...).

One day I had travelled for about 20 km on a single way up and down a hilltop, when I suddenly had to stop my cycle. Before me there was a gap of about 100x100x100 m in the road, under me a deep canyon. Without any warning... It was caused by the monsoon floods already some months ago, so there was made a small 'path' through the gap leading to the other side, but it seemed unrealistic to carry my bicycle through it. So I had to make all the 20 km back up the hill before I could take a shortcut to the next village...
The 14th. january I arrived in Mumbai by ferry and entered this incredible metropole along the famous Gateway of India, the same way King George V did 2 centuries ago.In my imaginations Mumbai would be a kind of hell: terribly polluted, dirty, chaotic and with endless slums. But in this part of the city (Colaba/ Fort) the opposite seemed to be truth. It's a very relaxing, good maintained part of the city with impressive colonial architecture. I spent in total 1 week in this interesting city which has so much to offer. Whether it is a good museum, the endless bazaars to lose yourself in, or the charme of wandering at Chowpatty Beach during sunset, watching kite and cricket matches and eating the famous Bombay 'bhelpuri'.
And of course I couldn't have missed the impressive Elephanta Island, which houses some exceptional big sculptures, among them a rare Trimurti.Here I also met a couple of friendly Dutchies, which I spent some time with.

But the real Mumbai experience would not be complete without plunging into the Bollywood scene and experiencing the glamour and glitz of the Indian film industry nearby! Thus I had the 'luck' of being asked on the street to act as a figurant on the next day's shooting. I had no idea what I could expect of this, since people have reported different experiences. But although it was more like staying a whole day and dancing sometimes on the dance floor of an ultrachique and trendy nightclub, the scene for a straightforward B-film, it was an interesting experience after all.
So, look out for the Bollywood film 'Only for you' when it's being published in about 6 months! However, this world of arrogant superstars and glamour is quite interesting, how far they also seem to be separated from the real world of slums and poverty...

After a week full of new experiences my cycle was calling for me... So on 20 january I started early in the morning, to avoid the traffic crowd. It took at least 3 hours and 60 km to come out of this monster city, with endless slums, white tower estates and huge glitzy shopping malls. The extremes of India only seem to get bigger. And at the end of the day you can imagine how my face looked: dark black...

After 6 days I have arrived in Ahmedabad, in the state of Gujarat, having covered 4130 km till now. Although polluted and chaotic, it's an interesting city with nice mosques and temples and some striking LeCorbusier buildings (standing in high contrast with the old architecture).
Beside that, it houses the Sabarmati Ashram, where Mahatma Gandhi lived for 15 years. A very peaceful place, where you literally can feel the 'Mahatma' (Great Soul) living still here. And I had the luck to meet a local, which boasts a place in the Guinness World Book of Records for recognizing someones blood group, just by looking into its face. Incredible! Again a very interesting meeting, having deep-going discussions about the Indian culture, identity and globalisation.

Since everything is going so incredibly relaxed, I've got oceans of time. My planned arrival in Delhi in March, is just about 1000 km from here... I'm looking forward to getting some more helpful in the Social Centre in Varanasi, after my cycle tour. But before that, a paradise called Rajasthan, is awaiting me... Probably going to be the most beautiful part of my journey!

All the best! Reactions are welcome; just put them on my website in the 'Letters' section.

With kinds regards,
Christopher Baan

Coast2Coast: Puri to Goa

2006-01-04T18:15:00.000+05:30

Kilometers covered till now: 2750
Kilometers left: approx.
3000-3500
States covered:11
Time elapsed: 6 weeks
Time left: approx.
8 weeks

Dear friends,

First I would like to wish all of you an incredibly happy new year full of experiences, opportunities, love and peace.
Here is yet another greeting from a thrilling but loungy, colourful but polluted, glossy but poor India. A land full of extremes...

During my 3 days stay in Puri I visited among others the mighty Sun temple in Konark, the Jagannath temple in Puri (one of India's biggest), some colourful festivals and enjoyed the scene on the beach, where there is life everywhere, any time of the day. Whether it are cows watching the beach cricket, fishermen making nets, the plenty of market stalls, chai, belpuri and paan sellers, the beach is the city's heart, the central meeting place. Although it's sometimes a bit of a public lavatory...
After some days I had to go further, but where...?

As free as I am in going whereever I want, as radically have I changed my plans. That will say: not Bhopal (there would simply be no accomodation on the road to there), but further to the south! I wanted to see some more exotic parts of India too, and the regions of Andhra Pradesh and Goa seemed to meet that condition. And beside that I could affort this myself, since I had dropped Darjeeling.
Just a day after having left Puri, I bumped up in Cuttack, a famous silver city (with the expected jewelleries). The hotel keeper seemed to be quite interested and impressed of my cycle tour while we had a talk. So when he took me out for shopping in the city, at a certain moment he just pushed a silver sculpture of the 'Om' sign in my hands. 'Well, this is for you actually'. I couldn't believe my eyes. Why was I worth this...? Allah may know it.
The same day I met a good friend I had met earlier in the National Park, a police men in training.We went to a depressing Zoo, he showed me the whole police residency, his friends and his training camp, which was a very special experience.
While continuing further along the eastcoast, I passed the biggest saltwater lake in India which houses the biggest population and biodiversity of birds. For the rest the road - in perfect condition - leaded through green, hilly and tropical landscape, along banana and and palm oil; plantations. Through small villages with children, screaming and laughing as soon as they saw me on the bicycle. Along heavy trucks, truck drivers and motor drivers blowing their horn to greet me (or to warn me for - maybe - my last minute... traffic is not always the safest in India).
So as you can see, the whole image is becoming more and more comfortable, enjoyable and rich of experiences. Cities I passed include Baleshwar, Visakhapatnam and Vijayawada. Christmas was an idillyc experience in a small bamboo hut near the beach in Visakhapatnam. Nearby was a hill park with an amazing view over the bay, the city and the hilly landscape behind it.
When I arrived in Vijayawada, a big city away from the coast, I decided to take a bus from there to Goa.I couldn't affrort myself cycling the whole route within the time I had, and beside that, it would be an experience apart.. The first part to Hyderabad went very comfortably and succesfully, in a Eurolines-like bus (VERY luxurous...) where I could put my bicyce in the luggage room. Arriving in Hyderabad was like arriving in Las Vegas: lights everywhere, enormous hypermarkets and shops on everything you can imagine. The next day I had a little time to see some architectural wonders of the city, which included thew famous Charminar, an enormous islamic building with 4 towers standing in the middle of the traffic crowd. And many, many mosques. It was more like being in the Middle East than in India. But the bus to Goa was something totally other... I had to put my bicycle on the roof of the bus. The bus ride itself took 22 hours and was a bit of a 'kermis' experience. Not very relaxing. But my cycle had survived! Incredible!

As soon as I arrived in Panaji, the capital of Goa, I got a kind of a 'welcome in Paradise' - Erlebnis. Green hills with spice plantations, dense forests and stunning views to the lowland near the coast. Panaji itself was a quiet, pleasant town with lots of signs from the earlier colonialism of the Portugese. To keep it short: a world away from the real India... Especcially for the more rich and younger Indians, Goa is the place2B around Christmas and New Year with exclusive parties for Bollywood and fashion stars... Although, it's a perfect place to relax in the narrow streets with colonial houses, which make Panaji one of the most colourful and pleasant cities in India.
As poor as some other parts of India are, as glossy and as touristic is Goa. But - unfortunately enough - the beaches are also overcrowded, overpolluted and overexploited. By Indian tourists, but mostly by foreign laid-back travellers. A kind of people I don't feel especcially attracted to. However, there are still some small 'paradises' left: beautiful coconut groves, small bays and forts standing on steep cliffs... A landscape you nearly only find in stories. Unless the crowd and the many tourists, I have enjoyed Goa royally (in the little time I had for it).

Now I'm going to continue further to the north to Mumbai and further along Ahmedabad, Udaipur, Jodhpur, Jaipur and finishing in Delhi. Then my friends in Varanasi will hopefully wait for me to go shopping.... For the more than EUR 2500,- which has arrived in the mean time, we can suspectedly purchase 4 computers and much of other eduactional material also for the Social Centre in Varanasi! Thank you all so much for your donations!

I would like to invite all of you to my website too - www.christopherbaan.nl - where is much more to experience, including some photos (a very little selection)

Have a nice time and enjoy life!

Yours sincerely,
Christopher Baan

Beaching it up: from Bodhgaya to Puri

2005-12-12T10:56:00.000+05:30

Dear friends!

After a long time without news, here's again a little sign of life from a colourful India full of unexpected things.
In the approximately 3 weeks which have passed in the mean time, there has again happened much. Too much information actually to compress in this little newsletter. But I will try my best...

First, I would like to inform you that I've changed my plans a little: my Darjeeling trip has been dropped, because it's quite a remote area to reach by bicycle and beside that, it would be too cold up there. Maybe I will visit this wonderful place later.

From Bodhgaya, the place of Enlightenment of the Buddha, the place where I - again - met many new friends, I started cycling to the north. There I wandered through the extensive ruins of the oldiest and biggest university in the world, in Nalanda. After that, I decided to go through a more rural area, further in the direction of Shantiniketan in West Bengal. But I should have thought about that twice... It pointed out to be a very disturbed area, where the naxalites live in the hills - a group of very well armed Maoist rebels. So that day, after a long trip over a sandy road (hard work for Koga), I bumped up in a very small village. Without hotel or guest house, without restaurant or anything... So I went to the police station to ask if they had a place for me to stay. As expected, they where quite surprised. For them it was quite amazing to have a foreigner staying at their police station. I really was the first foreigner who visited this place, so you can image that at every place I took a rest, to drink some chai and eat some pakoras, there was a huge group of people gazing and staring upon me as if I was an alien.. Sometimes I got nervous, especcialy because they didn't understand I wanted to have some privacy and rest, but trough the time you get used with it.

Finally I got invited by the police officer-in-charge himself. We had some good talks about everything you can imagine. And the next day - believe it or not - I got excorted by a police jeep with 6 armed policemen, all over my journey that day. It was a very strange experience, I felt nearly like a Dutch politician! Even for the police, the naxalites are a serious danger in the Indian states Bihar and Jharkand, because of their mass, their good equipment and organisation.

Also the next night I was 'forced' to stay at a police station - this night even more primitive. But it was a time worth experiencing!

The next day I - fortunately enough - could enjoy the 'luxury' of good accomodation and food in the pilgrim city Deogarh, before making 2 very very long days of 130 km each day. Finally, on 3rd December, I reached Shantiniketan, a nice, green and peaceful place which houses among others Rabindranath Tagore's University and quiet gardens to relax.

After Shantiniktan I continued my journey to Puri, in the state Orissa. Again some long days, but it's especcially the feeling when you've made it again, which gives you a lot of energy to continue. Where there is willpower, there is a way. Short before Puri, I discovered a nice national park on the map, so I decided to take a day for going inside the park. And there it pointed out that my Lonely Planet wasn't reliable anymore... Suddenly, the Indian government had decided to push up the entry fees for foreigners to a terrible Rs. 1000, which is about EUR 20... Well, I really wanted to go in, so now money didn't play a role anymore. However, I have been quite angry on these officials who put these Rs. 1000 in their own pockets, I expect...

Anyway, the National Park I visited, Bitarkanika Wildlife Reserve, was well-worth this whole-day boat trip through a stunning great area of mangrove forests. On the way we spotted wildlife, like crocodils, kingfishers, deer and large colonies of herons. Very impressing!

After 2 very relaxing days, I finally arrived in Puri. I had already heard many good things about it. But even then it was like arriving in a whole new world.

As one of India's holiest cities, it houses some great temples, a real taste of India (tropical ambience, colourful, friendly people, incredibly tasty food), and a wide sandy beach along a blue sea. It was like heaven for me, just to arrive here by bicycle, feel this fresh ocean breeze in your face, looking over a crowded, colourful beach, and in the mean time enjoying a sweet lassi with 'Indianised' jazz music on the background. So... Time to take a small rest, to relax on the beach for some days and to gaze upon the architectural and cultural wonders of Orissa.

In the mean time, my lovely Koga Miyata has done a tough job, while still alive and in reasonable condition. Till now, I've covered 6 states through India and made a little more than 1500 km in 3 weeks (600 of them in November, for the interested sponsors). After having had a refreshing break in Puri, I will probably cross the land in the direction of Bhopal. We will see what kind of other surprises this lovely India has to offer me...

Although it's still a little time to go, I already would like to wish all of you an inspiring Christmas full of love, and an exciting new year full of opportunities!

Lots of warm greetings

from Christopher Baan

The first etappe: Varanasi-Bodhgaya

2005-11-21T14:13:00.000+05:30

Namaste dost! (hello dear friends!)

Since there is a growing number of non-Dutch friends and subsribers to this e-mail newsletter, I decided to switch to English from now on. Hopefully you'll understand it and you don't mind!

The last weeks were both energizing and tiring, but full of new experiences and meetings with nice people. After a residence of ca. 1 month, Varanasi has become a kind of home for me. The people, especcially at the Social Centre in Nagwa, have become a kind of family for me. It says so much when there is a mutual understanding and love between people, a good cooperation, and when you talk about everything you want, even the most personal issues...

Well, to say so, the major thing I've done in the Social Centre, is to look for a possilbility for investing the sponsor money in a good and sustainable way. Before I came to India, my dream was to teach small kids in English and computer, but how can you do this without speaking Hindi, the major language in Varanasi...? Well, that was difficult. So maybe another time I come to Varanasi for a longer time, I will learn Hindi first.

Anyway, the staff of the Centre was - fortunately enough - very pleased to hear my plans for investment of the sponsor money, which had raised to approx. EUR 2000,- in the mean time, but still depending on the length of my cycle tour. It was a long-lasted dream to have some computers at the little school upstairs, to give even the poorest children a chance to learn computer. So we went, together with a local computer wizard, a well-known professor Yacoob Yawar, to purchase the first computer which was paid by the first part of sponsor money which was already present. Beside that, the health clinic downstairs needed a dvd-player for so-called awareness programs. So that was the first part!

After having an incredibly nice time in Varanasi with many new friends, I started my cycle tour the 18th. of November, exactly 1 month after my arrival in India. It was'nt a normal take-off. The Centre's chairman had decided to make it a happening worth remembering. So be it... But especcialy for the Social Centre it should be a good PR campaign. So 18th November the local press and many people of Nagwa were at the Centre's front to see Fr. Francis (finally... I met him! :-) give me the green light for departing. Beginning on a challenge I could never dream of... Beside that, there had come a sadhu giving me an horourable blessing on the traditional Hindu way. Wow! What had happened? Why was I worth such a pubicity? Hm... Allah may know it.

Well, after 3 succesfull days, evrything is well, unless the 'needed' stomach-stuff... The road is just perfect, above all my expectations. Most part until now I cycled on the well-known Grand Trunk Road, a perfectly-kept, but busy connection between Delhi and Kolkata. Unless the dirty diesel smoke which comes directly in your face, the landscape is lovely and the weather perfect. The part state I'm crossing now - Bihar - is very known for its dark sides - touts, cheaters, violence, extreme poverty and government corruption. And that's exactly the thing The Buddha 'forecasted' to happen in Bihar. Although it has such a great historic value and places of interest... The best example is Bodhgaya, the small village I'm now. It is the place where the holy Bodhi Tree stands and where the Buddha achieved enlightenment. A lovely green place full of temples, monasteries and pilgrims.

But Bodhgaya isn't just a place of pilgrimage. As soon as I'd arrived in Bodhgaya (250 km from Varanasi) there came to students towards me asking 'if I was Christopher'. How in all heaven could they know that???
Well, they had heard about me from a good Dutch friend I'd met in Varanasi, Johan Kempen. He had helped put up a minor school in a small village near Bodhgaya - Sunjata Village. They found an old, empty hospital and collected around 120 kids from the village which wanted to get education here - for free. Now there are 4 students giving lessons on a volunteer base and once a week there comes a docter to give any medical help. But it's hard to let the children come everyday. Because of the 'cold' season, children need sweaters which they haven't. So who will care for that? A typical Indian mentality is also not to come to school everyday. The school is just 1 month old and isn't dependent on any sponsor money at all. But where should they live of, when there's no money? At least there's a need for winter wollens for the children. So if you like to be helpfull in a any way, please contact waif_freeschool@yahoo.com or goutambuddh_2005@yahoo.com for more information. The initiative is called Gautam Buddh Free Education Centre. Any suggestions for support are welcome!

Now I'm staying at a peaceful Ashram in Bodhgaya, and I'm expected to join yoga and meditation classes each morning at 4 o'clock! Hell, that's terrible! In a couple of days I'll continue my cycle tour along beautiful places like Nalanda and Rajgir, up to Darjiiling, where I'm supposed to arrive beginning of December.

The financial picture is as following: from the approx. EUR 2000,- there is used ca. EUR 600,- for the first computer and the dvd player. The rest will come when I return back to Varanasi in March.

All the best there!

Greetings, Christopher (sometimes also called Suzl or Chrissiepissie... :-S)

Een prachtige dag in het Social Centre

2005-11-08T20:43:00.000+05:30

Wat woorden toch niet kunnen doen... en geld niet te vergeten!

Vandaag had ik een bespreking met o.a. Shachi Prakash, de chairman van het Social Centre, dat sinds enkele maanden als eigen 'Trust' opereert: de Ashray Trust. Ashray heeft in het Hindi een heel diverse betekenis, maar daar kom ik later op terug.

Even een radicale vergelijking: de kille, mistige zondagochtend dat ik aankwam in Varanasi, zonder te weten waar ik naartoe moest, uiteindelijk het Social Centre gevonden, maar dicht... Tja, wat nu..? Na een paar dagen weer geprobeerd, zit er een deftige Engels dame binnen die me raar aankijkt wanneer ik zeg wie ik ben en dat ik een paar weken op het Centre kom werken. Hm... moet dat? Er komen dagelijks toeristen langs, maar die zijn liever niet welkom... pottenkijkers he...

Vandaag: dezelfde Engelse dame, Shachi Prakash - een vrouw van veel woorden - die niet weet wat ze moet zeggen wanneer ik m'n plannen voor het sponsorgeld aan haar uitleg. Het telefoontje van gisteren heeft bljkbaar heel wat deuren geopend. Ze weet niet hoe dankbaar ze moet zijn en vindt het onvoorstelbaar dat ik 5 maanden - voor hen - door India ga fietsen. Het plan dat ik heb om van de inmiddels EUR 2000,- die ingezamdeld is, een paar computers te kopen voor het onderwijs dat op de eerste verdieping gegeven wordt, is een lang gekoesterde wens van haar die in vervulling gaat. Toevallig genoeg heeft ze goede contacten in Varanasi die heel wat kennis van computers hebben, en die een goede deal kunnen bieden. Helaas helaas, geen Apple Computers... Na veel gezocht blijkt er in Varanasi geen enkele plek waar je ze kunt krijgen! (en dat met 3 miljoen inwoners...).

Ik heb het idee dat er eindelijk iets groots te gebeuren staat. Het zijn die zeldzame momenten in je leven waarin je heel helder ziet: 'ja, daar doe ik het voor!'. Want met het kopen van computers voor het schooltje in het Social Centre, gaat niet alleen een droom van Shachi en van Frans Baartmans in vervulling, maar is het ook een springplank geworden voor de kinderen en scholieren uit Nagwa om Engels te leren, om beter met de computer te kunnen leren omgaan, om op de hoogte te zijn van alles in de wereld om hen heen en om later een goede opleiding en misschien wel een goede baan te vinden. Wat dat betreft is een investering in technologie een investering in de jeugd van India. Klinkt allemaal erg leuk en aardig, maar dat IS het ook! Want de werkelijkheid van alle mooie verhalen die je van India hoort als de nieuwe generatie ICT professionals en Bangalore als het nieuwe Silicon Valley, is dat dat alleen een klein, succesvol deel van de bevolking is, terwijl nog steeds miljoenen en miljoenen Indiers van minder dan EUR 1,- per dag moeten leven. En dat raakt je. Vooral wanneer je de mogelijkheid, de potentie ziet om de allerarmsten ook een kans te geven en een kijkje in 'the global village'.

Het is de bedoeling dat twee leerkrachten van het Centre - Raj en Nicha - intensief worden opgeleid om kwalitatief goede lessen te geven aan de kinderen en ook zelfstandig problemen kunnen oplossen. Dat gaat voor het grootste deel een viend van Shachi verzorgen, en ik hoop in de kleine 10 dagen dat ik in Varanasi zit ook mijn bijdrage daar aan te kunnen geven.

Uiteraard wordt naast de aanschaf van de (minimaal) 2 computers ook een internetverbinding aangelegd.

Ik heb het gevoel dat ik een steentje aan het rollen heb gebracht... Prachtig!

Financieel gezien ziet het er dus zo uit: van de EUR 2000,- die er inmiddels binnen is (afhankelijk van de lengte van mijn fietstocht... misschien wordt het wel meer!) heeft Stichting Klein Verzet al de eerste 1000,- overgemaakt, die dus in tenminste 1 computer wordt geinvesteerd. Dat zal al een dezer dagen gebeuren, zodat de stafleden al aan de gang kunnen en ik aan het einde van mijn fietstocht mischien al het eerste resultaat kan zien.

Dan begint Shachi ineens over mijn vertrek. Of de mensen in Varanasi (oftewel 3 miljoen inwoners) wel opde hoogte zijn van mijn fietstocht? Natuurlijk niet! Volgens haar is dat geen vanzelfsprekendheid, DUS geeft ze Raj de opdracht ALLE nationale en regionale kranten (inclusief The Times of India, de Hindustan Times, de plaatselijke krant van Varanasi, enz.) te benaderen om vrijdagochtend 18 november naar Assi Ghat (een van de bekendere ghats in Varanasi) te komen, verslaggevers te sturen, enz. Want - volgens haar - ik moet toch zeker een 'redelijk' afscheid krijgen wanneer ik zo'n dergelijke fietstocht ga maken... Ach ja, wat mij betreft is het allemaal niet zo nodig maar zij zweert bij hoog en laag wel iets voor elkaar te krijgen. WANT mijn fiets moet toch zeker ook in de Heilige Rivier de Ganges gedoopt worden, door een Sadhu wel te verstaan, met alle bijbehorende Hindoeistische rituelen! Ik weet niet wat ik hoor, maar goed. Ben benieuwd...

In hun ogen ben ik ineens heel iemand anders geworden dan de toerist die op een mistige maandagochtend nieuwsgierig om een hoekje komt kijken en 'graag wat wil rondkijken', maar helaas niet welkom is. Het is ronduit hartverwarmend om ineens zo behandeld te worden, in een groep die in de loop der jaren tot een soort van familie is geworden, met Frans Baartmans als drijvende kracht achter dat alles. Wat een briljante man is het toch... Ik heb hem nog niet ontmoet, maar alles wat ik over hem hoor, hoe hij al talloze mensen in Nagwa een eind verderop heeft geholpen, is heel bijzonder.

Later zal ik nog wat uitgebreider de Ashray Trust beschrijven en waarde naam vandaan komt.

En voor sponsors volgt binnenkort nog wat uitgebreidere informatie over het precieze reilen en zeilen hier op het Centre en de andere projecten van Frans Baartmans. Tot zover!

eerste foto's uit India

2005-11-06T20:21:00.000+05:30

Hier kun je alle foto's bekijken en ook downloaden als je dat wilt...

Het Social Centre in Varanasi

2005-11-06T18:37:00.000+05:30

Na alweer een weekje bezig te zijn in het Social Centre ishet tijd voor wat nadere uitleg.

Het Socal Centre was tot voor 2 jaar geleden slechts een oud gebouwtje met twee kamers. Wienig mogelijkheid dus voor het organiseren van bijeenkomsten, het geven van lessen of wat dan ook. Zo'n twee jaar geleden is er - op initiatief van Frans Baartmans (in Nagwa beter bekend als Father Francis) - een nieuw gebouw gekomen aan de oevers van de rivier Assi (waar Varanasi o.a. naar is vernoemd), met 2 twee verdiepingen.

Op de begane grond is er een kleine kliniek waar vooral vrouwen, kinderen en ouderen terecht kunnen voor allerlei klachten en waar om de zaterdag informatiemiddagen worden georganiseerd om de mensen uit de wijk in te lichten over de gevaren en risico's van veel voorkomende ziekten, zoals AIDS en TBC. Zo'n informatiemiddag was er bijv. vorige week zaterdag over TBC. Ik was gevraagd om wat posters daarvoor te tekenen. Daarnaast werd er een kleine act uitgevoerd, werd er wat gezongen (toepasselijke teksten...) en kwam er uiteindelijk een oud Gandhifiguurtje binnengestrompeld die iedereen van chai voorzag (Indiase thee, met meer melk dan thee en 20 schepjes suiker, maar wel lekker...).

Op de eerste en tweede (openlucht)verdieping zijn er drie leslokaaltjes war in totaal zo'n 150 kinderen uit Nagwa les krijgen in Hindi en Engels. Daarnaast is er een kleermakersklas, een schoonheidsspecialstenklas en worden typelessen gegeven op antieke Hollandse typemachines... Het plan is er wel om zo'n 5 computers aan te schaffen, maar het geld daarvoor is er voorlopig nog niet. De lessen zijn er gratis - geld voor onderwijs is er niet in deze wijk. De mensen zijn blij wanneer ze eten kunnen kopen voor hun kinderen. Toch is het verbazend hoe de mensen hier met eenvoudige middelen toch een menswaardig bestaan kunnen hebbenb en af en toe wast plezier, zoals het vliegeren, wat overal wordt gedaan.

Nagwa is een erg arme wijk in Varanasi waar nog steeds veel analfabetisme heerst. Daarnaast komen er nog altijd te veel gevallen voor waar vrouwen worden mishandeld - soms zelfs levend in brand gestoken - vanwege het niet kunnen batelen van de bruidsschat. Gruwelijke situaties die - helaas - nog steds een taboe blijken te zijn in de wijk. Daarom worden ook daarover soms informatiemiddagen gegeven op het Social Centre.

Ik sprak een paar dagen geleden met een van de stafleden op her Centre over de armoede in India en zijn eigen situatie. Hij verteld dat zijn salaris nog steeds afhankelijk is van Nederlandse giften via verschillende stichtingen, maar ook dat hij bijv. van nog geen 40 euro per maand zijn gezin van 6 kinderen moet onderhouden. Hij vind het verschrikkleijk dat het Social Centre nog steeds niet financieel onafhankelijk is of dat ze gesteund worden door de o zo corrupte overheid...

Dit is India: een land om gek te worden en je te frusteren over alle regeltjes en bureaucratieen, over alle belastingsheffingen en extra 'charges' die op alles worden gevraagd. Een land om soms niets van te begrijpen, maar gelukkig ook een land om je te verbazen over steeds onverwachte dingen en over de diversiteit...

De afgelopen dagen zijn we vooral bezig beweest het trappenhuis in het Social Centre te schilderen. Omdat het een behoorlijk oppervlak betrof, hebben we een paar professionele schilders ingehuurd. De kleur mocht ik kiezen (wat een privilege toch weer!). Het werd lichtblauw. Voor het hete seizoen in India een koele kleur, maar ook speels en rustgevend. De stafleden waren er erg enthousiast over. Het resulaat is hier te zien...

Het schilderproject is dus de eerste investering van een klein deel van het sponsorgeld! Inmiddels is er al EUR 1994,- binnen, uitgaande van zo'n 5000 km... Maar dat kan mischien wel heel wat meer worden! Wie weet...

Van dat bedrag is er nu EUR 70,- besteed aan alle verf die nodig was, en het salaris van twee schilders (even een schokkend detail: ze verdienen officieel 125 rupees per dag (= ca. EUR 2,-), maar 1 op de 2 dagen zitten ze zonder werk, oftwel met een maandsalaris van 1625 rupees (zo'n 30,-) moetn ze rond zien te komen. dat is dus EUR 1,- per dag.... Vaak moeten ze hier ook nog een heel gezin van onderhouden. Tja, zo is India...

Het Social Centre is niet het enige project dat Frans Baartmans heeft opgericht in de 32 jaar dat hij in India woont. Daarnaast heeft hij ook al in een wat grotere school in Varanasi, de Deva Public School (voor een deel ook een Boarding School), de Shanti Ashram (even buiten de stad) en de tuinproject zijn sporen achtergelaten. De Shanti Ashram is een plek waar les wordt gegeven, maar het is ook een plek waar kinderen uit de stad jaarlijks op een zomerkamp kunnen, voor ontspanning, spelletjes, cursussen e.d. Daarnaast wonen er twee families op de ashram. Het tuinproject bestaat uit een aantal arealen die Frans Baartmans een tijd gelden heeft opgekocht en die mensen uit Nagwa kunnen 'lenen' om daar groenten te kunnen verbouwen, zodat ze zelfvoorzienend kunnen zijn en evt. ook hun waar kunnen verkopen. Een prachtig initiatief.

Goed, tot zover. Binnenkort weer meer over mijn ervaringen! Tot ca. 18 november zal ik hier bezig zijn in Varanasi (voor zover ik behulpzaam kan zijn voor zo'n korte periode), waarna mijn fietstocht zal beginnen!

Mijn eerste doel zal Darjeeling zijn, wat prachtig bljkt te zijn met uitzicht over een paar imposante toppen in de Himalaya...

India!

2005-10-24T15:02:00.000+05:30

Beste mensen,

Na enkele dagen Delhi, een treinreis van 14 uur en heel veel 'hello sir, rikshaw?' geaccepteerd te moeten hebben, ben ik dan toch eindelijk in Varanasi aangekomen.

Delhi was wel even een schok, vooral wanneer je nog duf van de vlucht de terminal uitkomt en meteen over een paar krimperende zwervers struikelt.... Delhi is waanzinnig en explosief: enorm groot (zo'n 20 miljoern inwoners), chaotisch en vooral heel erg vies. Maar het heeft toch ook een enorme charme, om lekker tussen dat chaotische verkeer door, rond te lopen. verder dus waanzinnig vies: het is bijv. al donker lang voordat de zon onder is: ca. 1700 uur. gewoon door die enomre hoeveelheid smog!
Dnsdagnacht laat aangekomen in Delhi. Na en einde;oze rij voor de douane en visumcontrole strande ik in een zee van naambordjes. Na 3x rondlopen vond ik de juiste persoon. Ben toen keurig netjes afgehaald door een hotelbediende met keurige service. Het hotel is ook prima verder. schoon, perfecte service, doch eenvoudig.
De eerste dag lekker in een autoriskja door heel Delhi gecrosst langs alle bezienswaardige plekken. lekker vol indrukken dus! De volgede dagen volgen om een derglijke manier. De 21e komt Yvette nog langs, ook een Nederlandse die door Turkije en Syrie heeft gefietst - ook voor het goede doel! Ze heeft echte nog zo'n 5000 km voor de boe dor India. Erg leuk om haar verhalen te horen, hoewel het niet allemaal rozenkleur en maneschijn is... Het geeft mij een beetje een idee hoezeer je op jezelf aangewezen bent, vooral in de momenten dat je het even helemaal niet ziet zitten.

Samen trekken we nog zo'n anderhalve dag op om Delhi verder te verkennen. Onder andere prachtige, rustieke parken boordevol vlinders en vreemde vogels, even weg van al het getuuter...

Op de 22e neem ik de trein naar Varanasi, wat ook een hele onderneming blijkt te zijn, alleen al om een kaartje te bemachtigen. Na heel veel overleg, bijbetalingen, formuliertjes en kopjes 'chai' (Indiase thee) (please sit down, you're our guest, you're our friend...') lukt het dan toch nog eindelijk. En dat terwijl mijn fiets al de dag tevoren met de trein naar Varanasi is gebracht (jaja.... is dat te vertrouwen?). Nou goed dan. Vertrouwen is een heel breed begrip in India, zo blijkt. De treinreis. Helaas niks van het Indiase landschap gezien (nachttrein), maar uiteindelijk kom ik goed aan. Ter plekke bljkt mijn fiets 'nog niet' aangekomen (hm... hier zit een luchtje aan...), maar ik kan hem rond tienen ophalen. dan maar eerst mijn bagage wegbrengen dus. Ik hou een auto-riskshaw aan en laat me naar de wijk Nagwa brengen, vragend naar het Social Centre, zonder een adres te kunnen noemen. Na heel veel rondgevraag vind ik eindelijk het Social Centre, wat echter dicht blijkt te zijn! (tja, wat wil je op zondagochtend vroeg...) Maar een paar jongens, die inmidels om de rikshaw heen staan, vragen me of ik op zoek ben naar 'father Francis'. Ja! Die moet ik hebben. Ze brengen me naar een theehuisje (een grote naam voor iets wat meer op een vervallen hutje lijkt), waar een van de managers van het Social Centre woont, Nisha. Ze heeft weliswaar over me gehoord, maar kan me helaas niet verder helpen. Frans Baartmans, de oprichter van het geheel (o.a. het social centre). Laat staan dat ze me slaapplaats kan aanbieden. Dus ga ik maar naar een eenvoudig Guest House in de buurt. Wel met uitzicht over de Ganges, maar in een arme buurt.

Dan is het tijd om m'n fiets op te halen. Na tientallen formulieren, paspoortcontroles en de gebruikelijke uitnodiging gepaard met chai, komt mijn fiets eindelijk in zicht. Dit is India....

Even buiten het station zet ik m'nfiets in elkaar, wat natuurljk binnen enkele seconden al tientallen mensen om mij heen heeft aangetrokken, die alles van mijn fiets willen weten. Tja, dar raak je aan gewend. Toch is het, in de hete middagzon, die de meest relaxte bezigheid. Uiteindelijk kan ik de man van het hotel door het chaotische Indiase verkeer heen volgen, richting Guest House...

Het Guest House blijkt een familiebedrijfje te zijn met alleraardigste, behulpzame mensen die me graag alles van de stad wilen laten zien (voor niks, uiteraard moet ik wel de riskhaw betalen, hebben zij weer een mogelijkheid om Engels e leren). Ook heeft het guest house een klein, gezellig dakterrasje met prachtig uitzicht over de Ganges en gaan we elke avond na zonsondergang naar 'Ganga Puja', een ritueel als offer aan de Ganges dat elke dag wordt gehouden. Verder een magistraal boottochtje geakt over de Ganges, uitkijkend over alle ghats (trappen die het water inlopen) waar tienduizenden Indiers dagelijks baden. Tegerlijktijd wordt de rivier gebruikt om het lichamelijk overschot na een rituele verbranding op de oever, de rivier op te gooien en komen alle riolen erop uit. Oftewel de meest vervuilde river van India... Maar het licht is wel betoverend en de sfeer die de stad uitstraalt kort voor zonsopgang en na zonsondergang, is even interessant (vanaf het dakterras). 'sNachts gejengel, muziek en hondengeblaf, kortom een stad die altijd leeft (ademen is, evenals in Delhi, soms moeilijk vanwege alle uitlatgassen). Toch heeft Varanasi iets dorps en magistraals, met al zijn sadhu's (heilige mannen die niets anders doen dan bidden of aanbeden worden), de rustieke, parkachtige omgeving van de Banares Hindu University campus (heerlijk rustig), en de talloze tempels overal in de stad. Daarnaast de smalle steegjes in de wat armere wijken, vaak te smal voor de rikshaw, waar koeien rustig rondslenteren en talloze theehuisjes, die vaak ook als ontmoetingsplaats dienen. Kortom: een stad met vele gezichten en altijd interssant (ook wel heel arm). 'India is the land to expect the unexpected.' Dat wordt hier wel heel duidelijk. Je blijft je verbazen, ook al is het soms shockerend...

Bijna...

2005-10-16T21:24:00.000+05:30

Nu is het bijna zover: alles is al geregeld, de bagage is gepakt, alleen morgen nog even het visum voor India regelen.
Aan de vooravond van mijn vertrek naar India, krioelen er van allerlei gedachten door m'n hoofd: hoe al de hele reis uitpakken? Wordt het een enorme verrijking voor me of een grote blunder...? Welke uitdagingen zal ik onderweg tegenkomen en hoe bepalend zal zo'n reis voor de rest van m'n leven zijn? Tja...grote vragen dus allemaal. Genoeg om een nacht wakker van te liggen.

Intussen heb ik op de valreep - met dank aan Florian de Backere! - nog een opname kunnen maken van mijn laatste compositie, bij wijze van afsluiting van een bepaalde periode hier in Nederland. Het stuk is getiteld 'Ágætis Byrjun', wat iets als 'een mooi begin' in het IJslands betekent. Duidelijk geïnspireerd op werken van Débussy, Gerswhin e.d., waar ik de afgelopen tijd veel mee bezig ben geweest.
Liefhebbers kunnen de opname hier beluisteren en - al naar gelang - ook downloaden. Uiteraard alleen voor niet-commercieel gebruik.

De voorbereidingen...

2005-10-01T03:35:00.000+05:30

Beste mensen!

Het heeft lang geduurd.

Maar nu is het bijna zover: Christophers onverwacht nieuwe liefde – genaamd Koga Miyata WorldTraveller heeft zich op de valreep laten kopen en heeft daarmee een avontuurlijke toekomst verkozen boven een plaatsje in de etalage van Rijwielpaleis Zeist. Nu heeft zij de eer een reisgenoot mee te krijgen op een miniwereldreisje door India!

Op 18 oktober zal Koga samen met zijn/ haar* reisgenootje – Christopher zelf – haar thuisland vaarwel zeggen en het vertrouwde, beschermde boompje-beestje-Nederland verruilen voor de grote-mensen-wereld-vol-gevaren. Da’s pas avontuur!

Christopher en Koga blijven 6 maanden weg. Na een weekje acclimatiseren op een Social Centre in Varanasi zal Christopher een dolle rit door ‘s Indiaas beeldschoone en weelderige plaatschen maken gedurende een periode van 5 maanden. Vervolgens zal Christopher voor een iets langere tijd als vrijwilliger aan de gang gaan in het Social Centre in Varanasi, alvorens per luchtbus rechtsomkeert naar dit kikkerlandje gaan. En wat daarna gaat volgen? Studie...? Dat weet haast niemand.

Het vrijwilligerswerk op het schooltje in Varanasi is tot stand gekomen dankzij het contact met Stichting Klein Verzet. Mocht je het werk van Christopher en vele andere vrijwilligers een warm hart toedragen, dan ben je zeer welkom om een bedrag te doneren aan Stichting Klein Verzet òf om Christopher per gefietste kilometer (verwachte afstand: ca. 5000 km in India) te sponsoren.

Christopher Baan

*doorhalen wat niet van toepassing is. Is een fiets nu vrouwelijk of mannelijk? Bestaat er wel zoiets als ‘wederzijdse fietsenliefde’? Tja, dat zijn grote vragen.

Eerste voorbereidingen

2005-09-12T18:51:00.000+05:30

Beste mensen!

Eindelijk begint dan toch echt alles in een stroomversnelling te komen voor het vertrek half oktober naar India.
De eerste inentingen zijn achter de rug. Het materiaal en mijn paklijst beginnen steeds completer te worden, en dan komt er ineens iets op je pad waardoor blijkt dat je fiets die je hebt, niet geschikt is... Ook al zou ik graag de goede groepen en onderdelen erop laten zetten, dan was ik nog een vermogen kwijt geweest. Daarom dus op zoek naar een betere oplossing. Bijna dezelfde dag nog stuitte ik op een mooie tweedehands Koga Miyata - zegmaar de Hummer onder de fietsen. Een superdegelijk ding dat als een dijk op de weg ligt. Na heel veel twijfels, een paar slapeloze nachten en heel veel aanpassingen aan mijn begroting, heb ik dan toch de keuze gemaakt. Ik ga ervoor! Mijn trouwe reisgenoot zal dus vortaan Koga Miyata World Traveller heten.
Verder is de folder klaar voor verdere verspreiding en zullen binnenkort de eerste artikeltjes her en der verschijnen. Zie de Link-sectie voor verwijzingen naar deze artikeltjes.

Hope for Delhi's poorest

2004-10-29T01:28:00.000+05:30

What began in 2001 as a one-woman mission to make a difference to the lives of children in Delhi’s Giri Nagar slums has turned into a major initiative, with 35 teachers addressing the problems of over 500 slum children. Project Why was envisioned by its founder Anuradha Goburdhan Bakshi as an educational support centre aimed at addressing the capital’s school dropout problem.

‘Bhopal, 00.05 uur’ | ‘the world's worst corporate massacre’

2004-10-15T15:16:00.000+05:30

Een van de meest aangrijpende non-fictieboeken van de afgelopen jaren is misschien wel dit boek: Bhopal, 00.05 uur. Het beschrijft vanaf zo’n 10 jaar voor de gruwelijke ramp in Bhopal, het leven van een Indiaas gezin uit Orissa, een landelijke streek waar de armste boeren van India woonden. Het gezin wordt naar Bhopal gelokt door de werkgelegenheid die de spoorwegen er bieden. Alles lijkt er in eerste instantie rooskleurig en veelbe;ovend uit te zien voor het straatarme gezin, waar ook de kinderen moeten werken om brood op de plank te krijgen. Aangekomen in Bhopal wordt hen een braaklggend stukje grond toegewezen, waar ze hun hut op kunnen bouwen, midden in het immense gebied van de bustees: de krottenwijken Bhopal. Maar na enkele maanden is het werk aan de spoorwegen klaar, en zitten van de ene op de andere dag honderden mensen zonder werk...
Enkele jaren daarna komt er, zoals door de Indiërs werd genoemd, een tweede geschenk van God uit de hemel vallen: de ‘prachtfabriek’ van één van de grootste chemiebedrijven ter wereld: Union Carbide. Voor vele Indiërs die in de jaren die daarop volgen een aanstelling krijgen bij Union Carbide, is dit eengrote trots en een rechtstreeks geschenk uit de hemel... de overall met het wit-met-blauw geruite logo geeft aanzien. Waarom? Omdat de directie van Carbide zowel veiligheid als plezier en gelijke behandeling van het personeel, onafhankelijk van ethnische afkomst, hoog in het vaandel zet. Carbide heeft begin jaren ’70 dan ook een van de beste reputaties en imago’s als chemie-gigant.
De komst van de fabriek voor het pesticide Sevin in Bhopal, zorgt voor een enorme toestroom van daklozen en allerarmsten, die de krottenwijken rond de fabriek exponentieel doen groeien. De eerste jaren van het bestaan van de ‘prachfabriek’, die immers een hoog staaltje van westerse techniek en veiligheid is, lijken veelbelovend. Maar wanneer India wordt geteisterd door jarenlange periodes met droogte, ziet de toekomst er voor Union Carbide minder rooskleurig uit. Ze besluiten de werkzaamheden in de fabriek stil te leggen. Inmiddels is al het werk overgenomen door Indiërs, die, evenmin als alle omwonenden in de krottenwijken en in de stad, op de hoogte zijn gesteld van de aanwezigheid van uiterst gifige stoffen zoals MIC, blauwzuur, fosgeen en MMA, die voor de productie van Sevin nodig waren. Wanneer op een dag alle veiligheid- en alarmsystemen uitgeschakeld zijn vanwege bezuinigingen, voltrekt zich een ramp zoalsde mensheid die nog nooit heeft meegemaakt. Door een reactie van methyl-isocyanaat met metaaldeeltjes en water, loopt de druk in één van de opslagtanks zo hoog op dat er een ongeremde reactie van MIC ontstaat en uiteindelijk een explosie plaatsvindt, die 40 ton van deze uiterst gevaarlijke vloeistof in gas omzet, die binnen enkele uren tienduizenden inwoners van de krottenwijken en van Bhopal dodelijk vergiftigt, samen met het vrijgekomen blauwzuur, fosgeen, en monomethylamine-ammoniak. De gevolgen zijn gruwelijk en nauwelijks te overzien: voor overlevenden die de ramp zagen gebeuren en dierbaren verloren, was deze nacht een ware hel... Het ziekenhuis in Bhopal, dat op die nacht slechts over twee dienstdoende artsen beschikte, kon de vloedgolf van stervenden en zwaar gewonden, die het ziekenhuis binnen een paar uur overspoelden, nauwelijks aan.
Nu, zo’n twintig jaar na deze bijna apocalyptisch gebeurtenis, is de chemiegigant Union Carbide niet meer dan een herinnering. En dat terwijl het nooit gelukt is het bedrijf, noch de president-directeur ervan, een voor het gerecht te slepen vanwege een ‘ongeluk’ dat beter beschreven zou kunnen worden als een misdaad tegen de mensheid. Nooit is eveneens exact vastgesteld hoeveel mensen er in de nacht van 3 december 1984 zijn omgekomen: geschat wordt nog steeds op tussen de 16- en 30.000... Wie zal het ooit weten?
Inmiddels heeft het Amerikaanse chemiebedrijf delen van vestigingen van Carbie overgenomen, maar weigert de verantwoordelijkheid van Carbide over te nemen die zij volgens velen nog steeds heeft voor de tienduizenden mensenlevens en de nog steeds miljoenen mensen met ernstige ziekten en lichamelijke of psychologische afwijkingen die er heersen als gevolg van de ramp.

Inmiddels is er een fonds opgericht dat nog steeds strijdt voor de gerechtigheid van de inwoners en slachtoffers van Bhopal en dat nog steeds regelmatig activiteiten organiseert om aandachttevragen voor de ernst van de ramp en zijn slachtoffers...